Ένα από τα κύρια σημεία της εκπαίδευσης στο Αϊκίντο είναι η ιδέα της ενοποίησης νου και σώματος. Η βάση της ιδέας αυτής βρίσκεται στη διδασκαλία του ξιφομάχου και δασκάλου της ιαπωνικής γιόγκα, Τέμπου Νακαμούρα (Tempu Nakamura 1876 - 1968) ο οποίος υπήρξε φίλος του Ιδρυτή του Αϊκίντο Μοριχέι Ουεσίμπα αλλά και δάσκαλος μερικών από τους σημαντικότερους μαθητές του.

Τα τέσσερα αυτά σημεία συνοψίζονται στις παρακάτω προτάσεις:

- Διατηρείστε την προσοχή σας σε ένα σημείο (Keep one point)

- Χαλαρώστε εντελώς (Relax completely)

- Διατηρείστε το βάρος στην κάτω πλευρά (Keep weight underside)

- Επεκτείνετε το Κι σας (Extend Ki)

Ο Ιδρυτής του Αϊκίντο κατάφερνε να επιτυγχάνει όλα τα θαυμαστά πράγματα τα οποία του καταλόγιζαν όντας πάντοτε χαλαρός και κινώντας το σώμα του από το κέντρο του -από το σημείο δηλαδή το οποίο βρίσκεται πέντε εκατοστά κάτω και πίσω από τον αφαλό. Ο Μοριχέι Ουεσίμπα φαινόταν να είναι μια αστείρευτη πηγή ενέργειας (ακόμα και στις τελευταίες του ημέρες) και οι τεχνικές του έμοιαζαν να πηγάζουν χωρίς καμία προσπάθεια. Η διδασκαλία του Τέμπου Νακαμούρα ταίριαζε απόλυτα με τον τρόπο κίνησης του Ιδρυτή του Αϊκίντο.

Αν ο ασκούμενος καταφέρει και επιτύχει μια από τις τέσσερις αυτές αρχές, οι υπόλοιπες έρχονται ως φυσική συνέπεια -αντίστοιχα αν χάσει μια από αυτές χάνει και τις υπόλοιπες. Σύμφωνα με το Δάσκαλο Τοχέι οι αρχές είναι τέσσερις ώστε ο κάθε ασκούμενος στο Αϊκίντο -αλλά και ο κάθε άνθρωπος- να μπορεί να εφαρμόζει όποια είναι πιο κοντά στις συνθήκες που βιώνει κάθε δεδομένη στιγμή.

Οι δύο μεσαίες από τις αρχές είναι λίγο-πολύ αυτονόητες καθώς αφορούν το σώμα και στην ουσία παραπέμπουν στη φυσική κατάσταση του σώματος όπου δεν υπάρχει ένταση και στρες και το βάρος πέφτει φυσικά εκεί που το οδηγεί η βαρύτητα -δηλαδή κάτω. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κατάσταση αυτή μπορεί να αντιμετωπίσει οτιδήποτε με τη μικρότερη δυνατή σπατάλη ενέργειας και συνεπώς με τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Η πρώτη και η τελευταία, οι λεγόμενες και "αρχές του νου" (σε αντιπαράθεση με τις δύο προηγούμενες που είναι οι "αρχές του σώματος"), είναι ίσως κάπως πιο δύσκολες στην κατανόησή τους. Το ένα σημείο αποτελεί το κέντρο του σώματος, σημείο ισορροπίας του βάρους και -σύμφωνα με τη φιλοσοφία της Άπω Ανατολής- κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν ο άνθρωπος έχει την προσοχή του στραμμένη εκεί, καταφέρνει να ενώσει νου και πνεύμα και συνεπώς να πετύχει και τις αρχές του σώματος που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τέλος το "Κι που επεκτείνεται" είναι μια προτροπή που αφορά περισσότερο την προσπάθεια του ανθρώπου να σκέφτεται θετικά και να προσπαθεί να βιώνει μια πραγματικότητα στην οποία η ζωογόνος ενέργεια, το Κι, ξεχύνεται από μέσα του και γίνεται ένα με την ενέργεια του σύμπαντος. Σε μια τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος μπορεί να ζει πολύ πιο αρμονικά σε σχέση τόσο με τον εαυτό του όσο και με τους υπόλοιπους ανθρώπους αλλά και με το κάθε περιβάλλον του. Κάθε τι που υπάρχει είναι αναπόσπαστο μέρος του και ο ίδιος είναι αναπόσπαστο μέρος του περιβάλλοντός του.

Αν τα παραπάνω επιτευχθούν -και η άσκηση στο Αϊκίντο είναι ένας καλός τρόπος να κινηθεί κανείς προς την κατεύθυνση αυτή- ο άνθρωπος πλησιάζει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που είναι η πραγματική ποιότητα ζωής απαλλαγμένος από άγχη και από καταστάσεις που τον αποσυντονίζουν. Μια ύπαρξη που έχει ενοποιημένο το νου και το σώμα είναι μια ύπαρξη ισορροπημένη και ικανή να ανταποκριθεί στα πάντα.